این خاطرات من است

بعد از انفجار نخستین بمب اتمی آمریکا در هیرو شیمای ژاپن، معدود ساکنان

این شهر  که از فاجعه جان به در برده بودند، تک‌تک از این یا آن حفره و زیر زمین بیرون می‌خزیدند. 

یکی از این جان‌به‌دربردگان، بقایای ساختمانی را که قبلاً در آن به سرایداری و نظافت 

اشتغال داشت، پیدا کرد، و پس از رسیدن به در ورودی آن، و یا آنچه از آن بر جای مانده بود،

 جارویی را که پیش از این از آن استفاده می‌کرد، بر زمین افتاده دید. او به گونه‌ای 

مکانیکی جارو را از زمین برداشت و در میان انبوه خاک و خاشاک ناشی از ویرانی‌ها، 

به نظافت پرداخت.

 چه می‌کنی؟ با این جاروی حقیر چگونه می‌خواهی به جنگ این‌همه ویرانی بروی؟
پاسخ چنین بود:

 جز این کاری بلد نیستم. برای بازسازی خرابی‌ها، باید از جایی آغاز کرد.»